Jak widać trochę mnie poniosło (choć to wszystko wina przypadku - po raz kolejny wycofano z produkcji jedną z farb którą do mej magicznej mikstury dodawałam, by czerep mój zapłonął iście ognistym płomieniem) i troszkę jakby ściemniałam. Nie jest to żadna pomroczność, a już na pewno nie jasna, za to kasztanowa bardzo i wprawiająca mnie za pierwszym spojrzeniem w lustro w zdumienie godne nagłego zrozumienia działania matematycznego.
Czyli generalnie szok.
By Wam to lepiej nakreślić, moment w którym ściągnęłam reklamówkę Biedronki ze łba (don't ask, tak mnie moja Matula kochana robi żeby farba lepiej trzymała - fryzjerstwa domowego miszcz) (i nie, nie wiem czy reklamówka z Biedry jest lepsza od reklamówki z Carefoura czy innej jednorazówki)(nie, zdjęć mnie w reklamówce nie będzie) moja mina była wielką mieszanką rozpaczy, zdziwienia, niedowierzania i po prostu mindfucka.
I tak pacze na siebie...
I krzyczę: 'Matko! Cóż żeś Ty mnie uczyniła na makówce mej?!'
Na co Ona, ze stoickim spokojem: 'Ale o co Ci chodzi, dobrze jest, nie przeżywaj'.
Ja jednak postanowiłam być człowiekiem małej wiary i Jej nie wierzyć, tak jak i umiłowanemu Panu Ojcu i mojej ferajnie, która w Boże Narodzenie wpadła na świąteczną mandarynkę.
Co jakiś czas jednak podchodziłam do lustra i zza winkla wychylałam się by swoją facjatę obejrzeć. Czaiłam się, skradałam, przyzwyczajałam i dzień później doszłam do wniosku, że jednak nie jest aż tak bardzo źle.
Ba! Całkiem zaczęło mi się podobać!
Miła odmiana po tylu latach rudości (choć wszak ich nie zdradziłam, poczyniłam tylko mały skok w bok z innym odcieniem) i na tę chwilę planuję zostać z moim 'kasztaniakiem' na dłużej. Polubiliśmy się, a co! Przecież ja jestem w stanie z każdym się zakolegować;)
zdjęcia - Paweł
________________________♥_________________________
płaszcz, oksfordy - Pull&Bear; szal - Zara; sukienka - Zara Kids; koszulka - Bershka
